13 września 1917 roku w Cova da Iria miało miejsce piąte objawienie Matki Bożej trojgu pastuszkom – Łucji, Franciszkowi i Hiacyncie. Na miejsce przybyły wówczas dziesiątki tysięcy ludzi. Maryja ponownie prosiła dzieci o codzienne odmawianie Różańca w intencji zakończenia wojny. Łucja przedstawiła Jej również prośby o uzdrowienie chorych.
Maryja odpowiedziała, że niektórych uzdrowi, a innych nie, i zapowiedziała: „W październiku uczynię cud, aby wszyscy uwierzyli.” Powiedziała również, że w październiku przybędą Pan Jezus, Matka Boża Bolesna, Matka Boża z Góry Karmel oraz św. Józef z Dzieciątkiem Jezus, aby pobłogosławić świat.
Tego dnia pojawił się także ważny szczegół dotyczący pokuty. Dzieci nosiły na sobie sznur pokutny, a Maryja powiedziała, że Bóg jest zadowolony z ich ofiar, ale nie chce, aby spały z nim założonym. To przypomina, że pokuta ma prowadzić do Boga i być podejmowana z roztropnością.
Wrześniowe objawienie było więc przede wszystkim kolejnym wezwaniem do modlitwy, Różańca, ofiary i zaufania Bogu. A jednocześnie pozostawiło ludziom niezwykłą zapowiedź, w październiku miał wydarzyć się cud, który miał stać się znakiem dla wszystkich. Miesiąc później, 13 października, miało miejsce ostatnie objawienie i zapowiedziany „cud słońca”.
